W skład Rady Programowej konferencji weszli: prof. Marek Durlik, Dyrektor Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie, prof. Jacek Jassem, Kierownik Katedry i Kliniki Onkologii i Radioterapii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego i Członek Zarządu Fundacji Polska Liga Walki z Rakiem oraz prof. Anna Nasierowska-Guttmejer, Kierownik Zakładu Patomorfologii w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA w Warszawie.

W konferencji wzięło udział 110 uczestników – wśród nich: patomorfolodzy, biolodzy molekularni, klinicyści, przedstawiciele organizacji pacjenckich, reprezentanci przemysłu farmaceutycznego, dziennikarze mediów branżowych i ogólnopolskich. Wykładom ekspertów przysłuchiwali się także przedstawiciele struktur państwowych, m.in.: poseł Krzysztof Ostrowski, Członek Sejmowej Komisji Zdrowia i Przewodniczący Parlamentarnego Zespołu ds. Praw Pacjentów, Iwona Rezner z kieleckiej delegatury Najwyższej Izby Kontroli, Lidia Szteliga, główny specjalista w Departamencie Gospodarki Lekami Narodowego Funduszu Zdrowia oraz dr n. med. Dariusz M. Sarti, Członek Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia.

Zaproszeni do prelekcji wykładowcy konferencji mówili o kluczowej, a wciąż niedocenianej roli diagnostyki patomorfologicznej i genetycznej w onkologii, o potrzebie poprawy wyceny procedur i wprowadzenia nowych standardów jakości w dziedzinie patomorfologii.

Gościem specjalnym konferencji była dr Lucy Overbeek z organizacji PALGA, która zrzesza wszystkie publiczne laboratoria patomorfologiczne w Holandii. Dr L. Overbbek podkreślała nieocenioną rolę powszechnego stosowania synoptycznych – a zatem opartych o standardy – raportów patomorfologicznych w Holandii.

Sesję okrągłego stołu wieńczącą konferencję zakończył wspólny wniosek ekspertów: jakość i dostępność diagnostyki patomorfologicznej i genetycznej to jakość i skuteczność walki z rakiem. Eksperci reprezentujący różne dziedziny medycyny i przedstawiciele środowiska pacjenckiego zgodnie stwierdzili, że konieczne jest całościowe opracowanie standardów postępowania z materiałem biologicznym pobranym od pacjenta, wprowadzenie jednolitych raportów tych badań i opracowanie zasad właściwej autoryzacji ich wyników. Zdaniem specjalistów pożądane byłoby także wprowadzenie referencyjności i akredytacji zakładów i pracowni patomorfologii oraz laboratoriów biologii molekularnej. Eksperci zgodzili się, że bez standardów jakości i lepszego finansowania, w tym doszacowania procedur, nie będzie dobrego leczenia pacjentów. Przedstawiciele środowiska patomorfologów apelowali, że konieczne jest znalezienie odpowiedzi na stale spadającą liczbę patologów w polskim systemie ochrony zdrowia.